Գողականին չեն սիրում, ոստիկանին չեն սիրում, բա լավ, ո՞ւմ են սիրում. «Դոգ»
Subscribe by RSS or Email
"Սոսի" հեռուստատեսություն » Նորություններ » Գողականին չեն սիրում, ոստիկանին չեն սիրում, բա լավ, ո՞ւմ են սիրում. «Դոգ»


Գողականին չեն սիրում, ոստիկանին չեն սիրում, բա լավ, ո՞ւմ են սիրում. «Դոգ»

 

Հեղինակ.

 

 Գողականին չեն սիրում, ոստիկանին չեն սիրում, բա լավ, ո՞ւմ են սիրում. «Դոգ»



«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ՊՆ նախարարի տեղակալի վարչական ապարատի նախկին սպա, ռազմական ոստիկանության նախկին աշխատակից, ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության հատուկ կարևորության գործերով նախկին ավագ օպեր լիազոր, մայոր Վարդան Ղուկասյանը(Դոգ):

-Պարոն Ղուկասյան, ասում էին՝ հեռացել եք Հայաստանից:

-Հիմա Ձեզ հետ եմ խոսում, ուրեմն այստեղ եմ:

-Հնարավո՞ր է՝ կատարվածից և կադրերի ռեզերվում հայտնվելուց հետո հիասթափվել էիք, որոշել էիք հեռանալ:

-Եթե Դուք ոչ թե հինգ, այլ 16 տարի աշխատեիք համակարգում, ինչ-որ միջադեպի պատճառով կասեցնեին ձեր պարտականությունները և հեռացնեին կամ կադրերի ռեզերվում թողներին, Դուք չէի՞ք նեղանա, ապրումներ չէի՞ք ունենա:

-Շարունակվո՞ւմ են ապրումները մինչև այսօր:

-Ասեմ` այո, էն չի, ասեմ` ոչ, էն չի...

-Հիմա կադրերի ռեզերվում եք, կոնկրետ նույն համակարգում պատկերացնո՞ւմ եք Ձեր հետագա գործունեությունը:

-Այո, քանի որ ես քրեորեն հետապնդելի արարք չեմ իրականացրել, որ պատկերացնեմ կամ ոչ, մարդ չեմ սպանել, օդ չեմ կրակել, պետական գույքը վատնելուց ինձ չեն բռնել:

-Ասում են՝Դոգ ցեղատեսակի շուն եք ունեցել, և որ Ձեր մականունը գալիս է այդտեղից:

-Ես Դոգ ցեղատեսակի շուն երբեք չեմ ունեցել, ունեմ Ռոտֆելիեր: Իմ մականունը գալիս է իմ առաջին մասնագիտությունից, ես որպես բժիշկ եմ աշխատել և իմ մականունը կնքվել է բանակում՝ զինվոր ժամանակ:

-Ասում են՝ զինվորների նկատմամբ դաժան և խստապահանջ եք եղել:

-Իմ՝ ռազմական ոստիկանությունում ծառայելու ժամանակ խնդիր եմ դրել՝ տվեց ծնողն իր որդուն բանակին, քսանչորս ամիս նա պետք է ծառայի և անպայման վերադառնա տուն:

-«Անպայման» բառը նշեցիք՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ բանակում գրեթե ամեն օր սպանության դեպք ե՞նք լսում:

-Որ տարածքում ես եղել եմ՝չորրորդ բանակային կորպուսը կամ երկրորդ բանակային կորպուսը, առհասարակ իմ ընդհանուր վերահսկողության տակ գտնվող ոչ մի զորամասից ոչ մի զինծառայող տասներեք տարվա մեջ հաշմանդամ չի վերադարձել, ոչ էլ որևէ մահվան դեպք է գրանցվել: Եվ կարող եք Պաշտպանության նախարարություն հարցում ուղարկել՝ արդյոք իմ՝ այնտեղ եղած ժամանակ որևէ նման դեպք գրանցվե՞լ է, թե՞ ոչ:

-Ո՞րն էր Ձեզ ավելի մոտ, որտե՞ղ էիք Դուք ձեր «ափսեի» մեջ՝ բանակո՞ւմ, թե՞ ոստիկանությունում:

-Եթե անկեղծ, ապա` բանակը: Երևի նրա համար, որ հիմքը բանակից է դրվել, բանակն ինձ ավելի հաճելի էր: Հիմա տեղափոխվել ենք ոստիկանական համակարգ, պարտավոր ենք ծառայել այս համակարգին և փորձենք այնպես անել, որ ժողովրդի մոտեցումը դեպի ոստիկանության աշխատողը մի փոքր փոխվի:

-Վլադիմիր Գասպարյանի վերջին գործողությունները մի կողմից շատերը խրախուսում են, մյուս կողմից` դրանք սելեկտիվ քայլեր են դիտարկվում, և ասում են, որ համակարգի առողջացմանը չի հանգեցնի: Դուք նշեցիք, որ հասարակության մոտ կա ոստիկանի հեղինակությունը բարձրացնելու խնդիր, ինչպե՞ս եք պատկերացնում այդ կշռի բարձրացումը:

-Ես շատ փոքր մարդ եմ այդ հարցին պատասխանելու համար, առավել ևս, որ ես հիմա չգործող ոստիկան եմ և հարցին ուղղակի կոմպետենտ չեմ պատասխանելու:

-Իսկ որպես շարքային քաղաքացի և ոչ որպես համակարգի մարդ:

-Չգիտես ինչու, ոստիկանության նկատմամբ տրամադրվածեն որպես հակառակորդի: Ախր այդպես չէ, այդ նույն ոստիկանը գիշերը չի քնում հենց ձեզ համար, ինչո՞ւ եք այդպես տրամադրված:

-Որովհետև տարիներ շարունակ քաղաքացին տեսել է, որ ոստիկանը ոչ թե իր կողքին է, այլ ռեժիմի, որ ռեժիմի հրահանգ կատարող է, որ ոստիկանությունը ոչ թե հանրությանն է ծառայում, այլ մի քանի ընտրյալի, մի քանի հոգու շահերն է պաշտպանում:

-Դուք այդպիսի բան նկատո՞ւմ եք:

-Այո, նկատում եմ, տարիներ շարունակ կա այս խնդիրը, չնայած որոշակի փոփոխություններին՝ խնդիրը շարունակում է մնալ ակտուալ:

-Անկեղծանամ և ասեմ, որ ես տարիներ շարունակ ոստիկանական համակարգում չեմ եղել, ինձ բացարձակապես չի հուզել ՀՀ ոստիկանությունը:

-Իսկ որպես քաղաքացի՝ մտահոգ չե՞ք եղել:

-Ես եղել եմ զինվորական, ես ծառայել եմ իմ երկրին, իմ եռագույնին, իմ պետականությանը: Իսկ ինչպիսին է ոստիկանությունը, երբևէ իմ խնդրո առարկան չի եղել: Ես կարող եմ ասել, թե ինչպիսին է եղել մեր ժամանակ ռազմական ոստիկանությունը կամ բանակը: Փառք Աստծո, շատ լավ: Իսկ հիմա գտնվում եմ մի համակարգում, որտեղ, համեմատած բանակի հետ, նոր եմ: Դա ոստիկանապետի խնդրո առարկան է, և փառք Աստծո այսօր կան մարդիկ, որ անկեղծ կարող են ասել, որ տեսնում են փոփոխություն` ինչքան էլ չեն սիրում ոստիկանությանը: Գողականին չեն սիրում, ոստիկանին չեն սիրում, բա լավ, ո՞ւմ են սիրում:

-Ասում են` ոստիկանապետի հետ շատ մտերիմ եք, կատարվածը չազդե՞ց մտերմության վրա:

-Իսկ շատ ներողություն, ինչո՞ւ պետք է ազդեր: Հանցա՞նք եմ գործել: Վլադիմիր Գասպարյանի մոտ համակրանքով հարցը չի որոշվում, ինքը կարող է համակրելով էլ որոշում կայացնի:

-Կարգ եք խախտել, հրել եք, վիրավորել: Ինչքանո՞վ եք Ձեր մեղավորությունը զգում:

-Ես իմ մեղավորության չափն ունեմ, բայց իմ մեղավորության չափը չի գերազանցում լրագրողի մեղավորության չափին: Ես ունեմ արժանապատվություն, սառը դատողություն, ես իմ գործի մեջ եմ որպես մասնագետ, և ես կարող եմ տալ իմ գնահատականը, որ իմ մեղավորության չափը չի գերազանցում հարգելի Անիի մեղավորության չափին: Պետք է հավասարաչափ նայենք, տեսնենք՝ ով ում գործունեությունն է խոչընդոտել ի սկզբանե, լրագրողը ոստիկանի՞,թե՞ ոստիկանը՝ լրագրողի:Կա՞րգը ուղղակի խախտվեց, թե՞ կարգ խախտողին փորձեցին կարգի բերել, դրանով իսկ ինձ վերագրեցին կարգ խախտելը:

-Ձեր բառերը հիշո՞ւմ եք, Ձեր շարժուձևը:

-Ի՞նչ գործ ունի քաղաքացու ձեռքը ոստիկանի վրա, դուք լրագրող եք, ինչու հիմա ձեր ձեռքը ինձ վրա չէ, հանգիստ զրուցում ենք, կարելի էր այդպես հանգիստ զրուցել շարքային ոստիկանի հետ, և եթե նա հանգիստ զրուցեր, ես ինչու պետք է գայի և միջամտեի:

-Դուք շատ ագրեսիվ էիք, հրեցիք, վիրավորեցիք, մի՞թե չեք ընդունում:

- Եթե դուք էլ 15 րոպե դիտեիք, դուք էլ կագրեսիվանայիք` նայելով, թե ինչպես է իրեն դրսևորում ոստիկանը, վախենալով այդ փոքրիկ աղջկանից, ես իր ձեռքը չեմ տեսել կամերա: Բացի այդ, իր ձեռքը հեռախոս էր, իսկ այսօր հեռախոսով ցանկացած մարդ կարող է նկարել:

-Անգամ եթե լրագրող չէ, շարքային քաղաքացի է, կոպտել, վիրավորել, մատնաչափիկ անվանելը կոռե՞կտ է:

-Հիշեք, թե երբ ասացի...իր այդպես խոսելուց հետո: Ես շատ հանգիստ խոսում եմ նրա հետ, հետո երբ սկսեց վերուվար անող հայացքով, ագրեսիվ կեցվածքով մարդուն հանել համբերությունից: Տեսնում եմ, որ ինձ հետ համաձայն չեք:

-Եթե Ձեզ ափերից փորձում էին հանել, Դուք ափերից դուրս չգայիք, չէ՞ որ ծառայության մեջ էիք:

-Մենք մարդ չե՞նք:

-Դուք կատարում էիք ծառայություն:

-Հա, բայց մենք մարդ չե՞նք...

-Ես չասացի Դուք մարդ չեք:

-Հարգելիս, ցանկացած մարդ` լինի ոստիկան, թե բժիշկ, քաղաքական գործիչ, թե լրագրող, ունի իր համբերության բաժակը: Դուք՝ լրագրողներդ, համարվում եք մտավորական, դուք համարվում եք չորրորդ իշխանություն, և դա ամրագրված է Սահմանադրությամբ: Մենք, ուզենք թե չուզենք, ձեզ հարգում և ընդունում ենք: Ես մտերիմ շատ լրագրողներ ունեմ, որոնց շատ հարցերում եմ աջակցել: Օրինակ՝ ապիլի 9-ին կամ բանակում եղած ժամանակ, փորձել եմ օրենքի շրջանակներում աջակցել: Սպան ևս մտավորական է, և երբ հանդիպում են երկու մտավորական, նրանք իրենց պետք է պահեն որպես մտավորականներ, այլ ոչ թե քուչի խուժան: Դուք հիմա իմ մեջ ագրեսիա տեսնո՞ւմ եք:

-Այս պահին չեմ տեսնում, բայց շատ լավ հիշում եմ կադրերը:

-Բայց դուք չեք տեսել մինչև այդ: Ես պաշտպանել եմ իմ ոստիկանին: Ես ուղղակի ցանկանում եմ հետայսու լինել ավելի սառը, բայց այդ սառնությունը, չտա Աստված, հասնի անտարբերության, որպեսզի դուք հետո ինձ չմեղադրեք՝ ընդունո՞ւմ եք արդյոք, որ դուք ցուցաբերել եք հանցավոր անտարբերություն:

Ես ուղղակի շատ եմ ցավում, որ դուք սկիզբը չեք տեսել:

-Իսկ ո՞վ է տեսել:

-Ոչ ոք, բացի ինձնից ու ոստիկաններից և այդ աղջկանից: Շուրջ 15 րոպե նա ոստիկանին ասում էր արա, լսի, ինչ ես ուզում վաբշե...

-Էմոցիոնալ եք...

-Ես մարդ եմ, ես կովկասցի եմ, ես հայ եմ: Ես հայկական արժեքներն եմ դավանում:

-Ի՞նչ տեսակ արժեքներ են, ավելի համամարդկային, ժողովրդավարական արժեքների կողմնակի՞ց չեք:

-Ձեր եվրոպական արժեքները խորթ են էս ազգին:

-Փաստորեն, դեմ եք ժողովրդավարությանը...

-Ես կողմ եմ ժողովրդավարությանը, բայց ժողովրդավարությունը չպետք է անցնի ժողովրդավարության սահմանը:

-Ձեր պատկերացրած սահմանը ցույց կտա՞ք:

-Իհարկե, ցույց կտամ, երբ դուք տեսնում եք օրենքի ներկայացուցչին, դուք պետք է հարգեք, նա կրում է համազգեստ, և այդ համազգեստի վրա ձեր երկրի զինանշանն է: Վրաստանում տեսեք՝ ինչ վերաբերմունք կա ոստիկանի հանդեպ...

-Այնտեղ ոստիկանը գիտի իր պարտականությունները, Դուք պրոգրես չե՞ք նկատում այդ ուղղությամբ Վրաստանում:

-Պրոգրես ապրում են նաև վրացական բերդերում, առաջին հայացքից ոստիկանությունը թափանցիկ է թվում, բայց հենց մտնում եք ոստիկանության հետևը, այնտեղ արժանանում եք սահմռկեցուցիչ էրոտիկ տեսարանների, ինչն էլ եղել է վրացական ամբողջ հեղափոխության պատճառը, դուբինկաները հետույք մտցնելը...խնդրեմ պրոգրեսը վրացական ոստիկանության, դուք այստեղ այդպիսի բան կտեսնեի՞ք...

-Դուք փաստում եք, որ մեր ոստիկանությունը սերտաճած է ռեժիմի հետ:

-Այսինքն՝ որ այստեղ լավ է, ուրեմն սերտաճած է ռեժիմի՞ հետ:

-Դուք կարծում եք` ամեն ինչ լա՞վ է մեր ոստիկանությունում:

-Ոչ, մեր ոստիկանությունը ավելի լավն է, քան վրացականը, քանի որ նա չի հանդուրժում էս ամենը, որտեղ, ձեր ասելով, դեմոկրատիան ավելի լավն է:

-Օրերս Անի Հովհաննիսյանին հեռախոսազանգ էր եկել, որտեղ սպառնում են նրա ընտանիքին և իրեն:Հնարավո՞ր է Ձեր ընկերներից ինչ-որ մեկը փորձում է Ձեզ արջի ծառայություն մատուցել և սպառնալ լրագրողին:

-Ապուշություն էր զանգահարողի կողմից, և ես` որպես մարդ, միանշանակ դատապարտում եմ: Իմ ընկերներից բացառվում է նման բան, ես հիմա ակամայից աղոթում եմ այդ աղջկա համար, որ հանկարծ նա չնստի մի մեքենա կամ ինքնաթիռ, այն բախվի, և գցեն ինձ վրա: Աստծու սիրուն: Եվ ես շնորհակալ եմ նրա խմբագրին՝ Էդիկ Բաղդասարյանին, ով մի փոքր ավելի կշռադատված դատեց, քան այդ աղջիկը, նա ասաց, իրենք օֆշորներով են զբաղված, և հիմա Անիի հետ Վրաստանում հայկական ներդրումների մասին հոդված են պատրաստում:

Ես զարմանում եմ և՛ զանգի վրա, և՛ միանգամից ձայնագրելու վրա, և զարմանում եմ ահաբեկողի վրա, որը միանշանակ սրիկայություն է, և որպես քաղաքացի, և որպես օրենքի ներկայացուցիչ` թեկուզ կադրերի ռեզերվում գտնվող եմ դա ասում: Ցանկացած տիպի հանցագործություն հանցագործություն է, անկախ նրանից՝ դա լրագրո՞ղն է կատարում, թե՞ ոստիկանը:

-Հարցը ի՞նչ լուծում կստանա:

-Չեմ կարող ասել, ընթացքը ցույց կտա, կան մարդիկ, տարվում է քննություն, թող տանեն, այս հարցում որևէ մեկից առաջ անցնել չեմ ուզում:

«Արա»-ով ծառայողի հետ չեն խոսում, «արի ստեղ, արա, այ լակոտ....» 17 տարվա ծառայության մեջ որևէ քաղաքացի ինձ լակոտով չի դիմել:


http://www.1in.am/
Մեկնաբանություններ չկան

Ավելացնել մեկնաբանություն!